Dzięcioł syryjski
www.strzelczyk.plDzięcioł syryjski, zwany też białoszyim, jest łudząco podobny do dzięcioła dużego i miejscami występuje obok niego. Bliskie pokrewieństwo ujawnia się również w tym, że czasami dochodzi do mieszanych małżeństw, których młode mają cechy obojga rodziców. Na pierwszy rzut oka oba gatunki najlepiej odróżnić po upierzeniu szyi: dzięcioł syryjski ma między okiem a ramieniem dwie białe plamy, u dzięcioła dużego zlały się one w jedną. Głos skrzeczący. Środowisko: Dzięcioł syryjski jest raczej ptakiem otwartych przestrzeni z rozproszonymi drzewami, jak aleje, tereny parkowo-ogrodowe, głównie na nizinach. Opisany został w Syrii, powoli rozszerza swój zasięg na zachód; obecnie gnieździ się już w Polsce, jest też częstym dzięciołem w okolicach Jeziora Nezyderskiego we wschodniej Austrii. Lęgi: Podobnie jak dzięcioła dużego. Dziupla lęgowa zwykle 2-3 m nad ziemią, otwór wejściowy o średnicy 45 mm. Parzenie się następuje, jak zwykle u dzięciołów, w pozycji siedzącej na poziomej lub ukośnej gałęzi. Rodzice sygnalizują zmianę przy wysiadywaniu „pukaniem\" (por. dzięcioł czarny). Wysiadywanie trwa 14—15 dni, początek lęgu - maj lub czerwiec. Młode pojawiają się po 14 dniach od wyklucia u wejścia dziupli, a opuszczają ją po 17-21 dniach. Karmione są nie tylko owadami, ale i jagodami. Dziupla w środku bywa bardzo brudna. Młode rozlatują się szybko, co ma wpływ na stopniowe rozszerzanie się na zachód areałów lęgowych tego gatunku.
Artykuł powstał przy współpracy z serwisem: Podręczniki
